وقتی نصیب شعر تو شمشیر می شود         دستت به دست قافیه زنجیر می شود

تفهیم اتهام ، نه هرگز نمی شوی               شعرت به نفع محکمه تفسیر می شود

بعد از کشاکشی که به انجام می رسد            حکم از لبان سایه سرازیر می شود

اعدام با طناب ، نه این منصفانه نیست           مشمول عفو حضرت تقدیر می شود   

یک هفته قبل حادثه خوابی عجیب دید         خوابش چه بی مقدمه تعبیر می شود

در یک سیاهچال پر از فتنه و فریب              درد آشنـــای قصه ی ما پیــر می شود

دلیل جوشش و غوغای عالم است حسیـن

                    هميشه زينت ماه محرم است حسيـن

برآمده سـت حوائـج به نــــــام نامـــي او

                  اگر غلط نكنم اسم اعظم است حسيـن!

فرارسيدن ماه محرم ، ماه پيروزي حقيقت محض برباطل ، به همه رهروان راه حسيني تسليت باد .

                                روزي كه تو را به شعر خود آوردم       

                                                                         من پشت به حرف هاي مردم كردم

                                گفتي كه چه سبز مي نويسي ، گفتم          

                                                                         سبز است غزلهايم و من خود زردم

                                   كم كم دل من به بودنت عادت كرد

                                                                           هرچند از عشق و عاشقي دلسردم

                                   مي ترسم از آشناي خود بگريزي           

                                                                            امروز كه غرق برزخي نامردم

                                   فانوس به دست گرد اين شهر خراب        

                                                                              دنبال دل شكسته اي مي گردم

دل خسته ام از این همه بی مهری و ریا               از مردمان سخت خداگوی بی خدا

دلگیرم از تبسـم لب های سردشان                       دل سیرم از فریب قشنگی سایه ها

تا انتهای جاده ی خورشید می روم                      شاید رها شود دلم از شهر شب نما

لبریز روزمره ترین کهنگی شدم                     چنگی به دل نمی زند این تار بی صدا

مشتاق مثنوی ام و لب تشنه ی غزل                   لبریزم از ســراب فریبنـده ی شمـا

کو خلوتی که غرقه شوم درسکوت خویش       کو عارفی که جان و دلم را دهد جلا؟

چشم انتظار آمدن صبح صادقم                        ای صبح روشن همه ی عاشقان بیا

چشمم به راه توست که تا بیت آخرم                    با من غریبــه اند رفیقـان آشنـا

به نقل از ناظم سرا:

استاد آواز ایران محمدرضا شجریان به تازگی اثری تحت عنوان زبان آتش با شعری از زنده یادفریدون مشیری در دستگاه شور ضبط نموده اند . این اثر با آهنگسازی استاد شجریان و تنظیم مجید درخشانی با همکاری ارکستر سمفونیک و در دستگاه شور اجرا شده است. گویا در ابتدا قرار بر این بوده که این اثر در دستگاه ماهور اجرا شود ، ولی این اثر طبق تشخیص استاد از دستگاه ماهور به شور تغییر داده شده است.

لینک دریافت فایل صوتی:
http://soundcloud.com/milonga/-505/download

تصنیف زبان آتش                             

شعر : زنده یاد فریدون مشیری

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست…

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار…